საქართველოს ფლორა უკიდურესად მრავალფეროვანი და მდიდარია. ძალიან საინტერესოა ეკოლოგიური თვალსაზრისითაც. მდებარეობს ჩრდილოეთ ევრაზიის ტყეებსა და ერაყისა და ირანის ტროპიკულ უდაბნოებს შორის და მოიცავს ევროპის უმაღლეს მთებსა და სუბტროპიკულ სანაპირო ზოლს. საქართველოს აქვს ბიომრავალფეროვნების მაღალი დონე.

საქართველო „ღვინის აკვანად“ ითვლება, რადგან არქეოლოგებმა მსოფლიოში უძველეს ნაშთებს მიაკვლიეს. საქართველოში ხალხი ღვინოს აყენებდა დაახლოებით 8000 წლის წინ, 5000 წლით ადრე, სანამ ის პოპულარული გახდებოდა ამჟამინდელ კონტინენტურ ევროპაში.

არქეოლოგიური მონაცემებით, ქართველების ვაზთან და ღვინოსთან დამოკიდებულება ძალიან ადრეული ეპოქებიდან ჩანს. ღვინის ისტორია ნეოლითის ხანაში დაიწყო და ამის ნაკვალევი ყველაზე ცხადად ჩვენს ქვეყანაში გამოჩნდა. საქართველოში ღვინის დასაყენებლად ფართოდ გამოყენებული ქვევრი ნეოლითის ჭურჭლის მსგავსია, რაც კიდევ ერთხელ ადასტურებს, რომ ამ რეგიონში ღვინის კულტურას ღრმა ისტორიული ფესვები აქვს და მის უწყვეტობას უსვამს ხაზს. საქართველო რომ ღვინის სამშობლოა, - ეს 7 ქვეყნის წამყვანმა სპეციალისტებმა 3 წლიანი კვლევის შემდეგ დაადასტურეს. ამ მნიშვნელოვან პროექტს ხელმძღვანელობდა პენსილვანიის უნივერსიტეტის მუზეუმის პროფესორი, ბიოქიმიკოსი და ღვინის ისტორიკოსი პატრიკ მაკგოვერნი. წამყვანი მეცნიერები ზედმიწევნით იკვლევდნენ სხვადასხვა დროს მოპოვებულ მასალას, მათ შორის, ყურძნის უძველეს წიპწებს, თიხასა და თიხის ჭურჭელზე დანალექ მჟავას, რომელიც, საბოლოოდ, ღვინო აღმოჩნდა. ეს უკანასკნელი მორფოლოგიური და ამპელოგრაფიული ნიშნების მიხედვით ვაზის კულტურულ სახეობას, “Vitis Vinisfera Sativa-ს” მიაკუთვნეს. საუბარია კულტურული ვაზის პირველ ნაკვალევზე, რომელიც ძვ. წ. VI-V ათასწლეულით თარიღდება და რომელიც საქართველოში, შულავერის გორაზე და მის სიახლოვეს აღმოაჩინეს. ამას გარდა ღვინის ქართულ და თან უძველეს წარმომავლობაზე ისიც მეტყველებს, რომ ალაზნის ველზე მდებარე ვენახები საკმაოდ მოვლილია, რაც იმის თქმის საფუძველს იძლევა, რომ აქ მცხოვრები მევენახეები თაობების განმავლობაში უწყვეტად მუშაობდნენ ამ მიწებზე (https://gsac.ge/wp-content/uploads/2020/12/საქართველო-ღვინის-აკვანი-1-1.pdf).

საქართველოს მეფუტკრეობის დიდი ისტორიაც აქვს. საქართველოში თაფლის უძველესი ნაშთები აღმოაჩინეს. არქეოლოგებმა თიხის ჭურჭლის შიდა ზედაპირზე აღმოაჩინეს უძველესი თაფლი, რომელიც დაახლოებით 5500 წლით თარიღდება. საქართველო კავკასიური მთის რუხი ფუტკრის ენდემური სახეობის ცენტრალური სამშობლოა.

Conservation International-მა საქართველო დაასახელა, როგორც ერთ-ერთი გლობალური „ბიომრავალფეროვნების ცხელი წერტილი“ ტერიტორიის განსაკუთრებული რაოდენობის ენდემური სახეობების გამო (ისეთები, რომლებიც სხვაგან არსად გვხვდება). ენდემური სახეობები შეადგენენ საქართველოს ფლორის დაახლოებით 9%-ს, რაც საოცრად მაღალია ასეთი პატარა ქვეყნისთვის.

5000-მდე სახეობის მცენარეა (აქედან 380 ენდემურია საქართველოსთვის და 600-მდე კავკასიაში) და დაახლოებით 8400 - 10000 კრიპტოგამური ან სპორის შემცველი მცენარე. კავკასიონი ასევე მდიდარია ენდემებით; ფოთლოვანი ტყე გავრცელებულია სამხრეთ-დასავლეთის ფერდობების ქვედა და შუა სიმაღლეზე და აღწერილია როგორც "ზომიერი წვიმის ტყე".

არსებობს მცენარეთა მრავალფეროვნება, თითქმის ყველა ძირითადი ტიპის ჰაბიტატის მაგალითებით, რომლებიც გვხვდება ევროპაში და ზოგიერთი მათგანი აზიაში; ბევრი მათგანი უაღრესად ღირებულია ბიომრავალფეროვნების თვალსაზრისით, მათ შორის სუბალპური წიწვოვანი ტყეები, მდელოები, ჭაობები, ტორფის ჭაობები და ტბები; წიწვოვანი და წიფლის ტყეები; მუხის ტყეები; გამოქვაბულები და მთის ხეობები; უნიკალური კოლხური ტყეები მარადმწვანე ქვეტყით; ხმელთაშუა და სუბხმელთაშუა ზღვის თემები; სტეპური მდელოები; მშრალი მსუბუქი ტყეები; ასევე მდინარის გასწვრივ სანაპირო ბუჩქნარი და ტყის მცენარეულობა.